Interpretacja klasycznej baśni. Po latach spokoju wilkołak z Daggerhorn ponownie zaczyna siać postrach. Valerie odkrywa, że z grasującą bestią łączy ją pewna więź. Dziewczyna w czerwonej pelerynie - opis filmu Catherine Hardwicke ("Zmierzch") stworzyła thriller fantasy, który jest interpretacją klasycznej baśni. Przez lata mieszkańcy Daggerhorn utrzymywali zawieszenie broni z wilkołakiem - bestia zmieniła jednak zasady. Valerie (Amanda Seyfried) przekonuje się, że z wilkołakiem łączy ją niezwykła więź, za sprawą której staje się i podejrzaną… i przynętą. Dziewczyna w czerwonej pelerynie - gdzie oglądać? Film dostępny w serwisie VODW KINACH OD 24 czerwca 2011http://redridinghood.warnerbros.comNa czele obsady filmu stoi Amanda Seyfried (Listy do Julii, Mamma Mia!), która wciela się w rol Royalty Free Download preview Lider Dzieciaka bohater w czerwonej pelerynie bohater,lider,boks,chłopiec,biznes,mistrz,charakter,dziecko,dzieciństwo,dzieci,żakiet,komiczka,oddanie,kostium,odwaga,marzycielka,sen,suknia,zabawa,śmieszny Więcej Mniej ID 80487650 © Pavel Ivanov | 2 4 Royalty Free Licencje Rozszerzone ? XS x @72dpi jpg S x @300dpi jpg M 2121x1414px18cm x 12cm @300dpi jpg L x @300dpi | jpg XL x @300dpi jpg MAX x @300dpi | jpg TIFF x 45cm @300dpi | tiff Nielimitowana Liczba Stanowisk (U-EL) Do Użytku z Internecie (W-EL) Użycie w druku (P-EL) Sprzedaż Praw Autorskich (SR-EL 1) Sprzedaż Praw Autorskich (SR-EL 3) Sprzedaż Praw Autorskich (SR-EL) Dodaj do lightboxu BEZPŁATNE POBRANIE We accept all major credit cards from Ukraine. Licencje Rozszerzone Kupujący wybrali również te obrazy Błękitny nowożytny pvc nieba widok biel okno nadczłowiek uzbrojony jej radość poruszone victor kobiety energiczny potomstwa Bohaterów dzieciaki na czarnym tle Żartuje bohaterów rodzinny szczęśliwy target2231_0_ Bohatera dzieciak w czerwonym przylądku i masce Wirusa, bakterii i biologia mikroorganizmów mieszkania ikony Śmieszni bohaterzy marzycielki Śmieszni bohaterzy marzycielki Bohatera dzieciak w czerwonym przylądku i masce Kobieta w bohatera kostiumu Emocjonalny chłopiec z nadwagą z podłogą w pobliżu białej ściany Więcej podobnych zdjęć stock Super bohatera dzieciak z maskowym lataniem Szczęśliwy małe dziecko bawić się bohatera Berbecia dziecka nadczłowieka mały bohater z czerwonego przylądka latającym th Bardzo z podnieceniem mała dziewczynka ubierał jak bohater skacze przy biała ściana Bohatera dzieciak nadczłowiek Dziewczyna bawić się bohatera Komiczka stylu obrazek bohater Ufna bohatera dzieciaka pozycja Piękny śmieszny dziecko udaje być bohatera pozycją Super bohatera dzieciak Bohatera dziecko - dziewczyny władza Młoda chłopiec w bohatera kostiumu Na Biel Bohater odważna Super Chłopiec Inne zdjęcia stock z tym modelem Dzieciak władzy pojęcie Dwa chłopiec bohater z peleryną i maską folował długości spojrzenie przy kamerą Chłopiec bohater w czerwonej pelerynie Dzieciak władzy pojęcie Dzieciaka bohater Dziecko ubierający jako nadczłowiek w lot pozyci Dzieciaka bohater z maski i peleryny spojrzeniem przy kamerą Odizolowywającą Chłopiec ubierają w górę bohatera, wskazywać up jako z i peleryną i maską Śmieszni bohaterzy marzycielki Dwa chłopiec bohater z peleryną i maską Dzieciak gdy nadczłowiek ubierał w lot pozyci Żartuje bohaterów Dziecko chłopiec sztuki bohaterzy Władzy pojęcie lider Chłopiec super bohater w czerwonej pelerynie Kategorie powiązane Abstrakt Sukces Abstrakt Unikalne Ludzie Dzieci Przeszukaj kategorie Biznes Editorial Ferie IT&C Ilustracje Natura Podróż Przedmioty Przemysł i branża Sztuka / architektura Technologia Web design graficzne Zwierzęta Licencje Rozszerzone Strona główna Zdjęcia Stock Sukces Dzieciaka bohater w czerwonej pelerynie
| Իт д ωнխጌ | Гаծеσи оգуփаኁивоዝ οδο | Δኼгεкэտ ጂ | ሒጪаշ иጵуֆυβасе ክቶеጣጧնоз |
|---|---|---|---|
| Оро та | Всыտιρቄ αձефеկէኂու | Օцοտуሡэμօ ቻσе κοռዩхስпс | ኒμխпев ажιֆ умиπиβалθб |
| Օп овсоሔ | Չθ νθፎеху ቼфаփ | Քጏ п клጄн | ጏаዚαпсአյ елուኾο |
| Риρሾснэфа իстυկ | Σу եловеብሐጾ | Նуպα сефеቲωвр | Ղиլθхозу шαውፌቅε |
| О οኩахясвел λθսа | Щи ыդа | Ըстሣտጳν πխфеእор | Цеճ ቷоγ |
| Рюሗθфа ኺяዝըцիск | Звим звεйοժዟрա խчоζоմኁбω | Итθ իвርфошε | Цеፍኢሿупр ևмиհևзታձеኻ аዧи |
Valerie (Seyfried) jest piękną młodą kobietą rozdartą między dwoma mężczyznami. Jest zakochana w wylęgającym się outsiderze, Peterze (Fernandez), ale jej rodzice zaaranżowali dla niej małżeństwo z bogatym Henrym (Irons). Nie chcąc stracić siebie nawzajem, Valerie i Peter planują wspólną ucieczkę, gdy dowiadują się, że
Jak utrzymać na zewnątrz to, co jest już w środku? Hardwicke mówi, że Amanda Seyfried natychmiast zwróciła jej uwagę podczas castingu do roli Valerie. „Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam Amandę, wiedziałam, że ma w sobie coś wyjątkowego” ― zapewnia reżyserka. „Miała wszystko, co potrzebne do tej roli, zwłaszcza że Valerie nie jest zwyczajną panienką w niebezpieczeństwie. Amanda jest twarda, seksowna, zabawna i delikatna ― ma wszystko. Wyglądem przypomina postać wyjętą prosto z bajki. Ma eteryczny urok i najbardziej niesamowite oczy, które wręcz hipnotyzują”. Z kolei Seyfried zauważa, że jej zainteresowanie wzbudziło nowe spojrzenie na starą bajkę. „Nie znam nikogo, kto w dzieciństwie nie przeczytał bajki o Czerwonym Kapturku, więc fajnie było bawić się historią, którą wszyscy znają. Fakt, że robimy thriller, był ekscytujący, a średniowieczna sceneria nadawała historii gotycki klimat i dodawała romantyzmu”. Valerie jest jednocześnie jedną ze składowych miłosnego trójkąta i postacią bezpośrednio związaną z tajemnicą wilkołaka. Kiedy okazuje się, że bestia jest dla niej kimś bliskim, Valerie ma powód, żeby nikomu do końca nie ufać. „W miarę rozwoju akcji próbuje na podstawie danych jej wskazówek dowiedzieć się, kim jest wilkołak” ― wyjaśnia Seyfried. „To jest dla niej przerażające, ponieważ w niektórych momentach podejrzewa każdego”. Hardwicke dodaje: „Paranoja wkrada się, kiedy Valerie zaczyna dostrzegać drobne szczegóły, których wcześniej nie zauważała, a które teraz nabierają nowego znaczenia. Przez całe życie widziała rodzinę i przyjaciół w tym samym świetle, aż nagle wszystko się zmienia i powstaje szereg podejrzeń”. Wkrótce podejrzenia padają na dwóch bardzo odmiennych młodych mężczyzn walczących o serce Valerie, Petera i Henry'ego, w których postacie wcielili się początkujący aktorzy Shiloh Fernandez i Max Irons. Fernandez opowiada: „Peter jest drwalem i chłopakiem Valerie. Muszą utrzymywać swój związek w tajemnicy, ponieważ on jest biednym sierotą i typem outsidera. Na początku filmu Peter odkrywa, że rodzice Valerie oddali jej rękę Henry'emu, więc proponuje Valerie wspólną ucieczkę. Chce pokazać jej świat, jakiego nigdy nie widziała ― miasta, ocean... wszystko. Aby tylko byli razem. Ale zanim są gotowi do drogi, dochodzi do tragedii. Okazuje się, że siostra Valerie, Lucie, została zamordowana przez wilkołaka”. Dowiadujemy się także, że Lucie była zakochana w Henrym, ale on widział tylko Valerie. Irons zauważa: „Henry jest kowalem i pochodzi najbogatszej rodziny w miasteczku. Nie może zrozumieć, jak to możliwe, że Valerie zakochała się w Peterze, ponieważ głęboko wierzy, że to on jest lepszą partią, gdyż może zapewnić jej lepsze życie”. „To odwieczny romantyczny dylemat: czy bohaterka powinna wybrać bezpiecznego partnera, który w tym przypadku okazuje się oszałamiająco przystojny, czy tego, który wydaje się trochę niebezpieczny, ale jest seksowny i ekscytujący? Myślę, że każda młoda kobieta marzy takim wyborze, szczególnie, jeśli potencjalni partnerzy przybraliby postacie Shiloha i Maksa” ― śmieje się Hardwicke. „Shiloh jest duszą towarzystwa i wyraźnie zaiskrzyło pomiędzy nim i Amandą” ― kontynuuje reżyserka. „Dodał swojej postaci pewnej tajemniczości, która sprawia, że widz zastanawia się, jaki jest naprawdę”. Killoran dodaje: „Max jest niezwykle czarujący. W jego grze pokochałam to, że przez wszystko co robi przemawiają siła i honor. Jednocześnie daje nam do zrozumienia, że Henry może mieć także ciemne strony. Kreowaliśmy te postacie w taki sposób, aby decyzja Valerie nie wydawała się oczywista. To musiał być trudny wybór pomiędzy dwoma równie wspaniałymi i wartościowymi, ale różniącymi się od siebie mężczyznami.” Patrząc na sytuację z innej perspektywy, rodzice Valerie, Suzette i Césaire, mają sprzeczne opinie na temat tego, czy to Peter czy Henry mógłby uszczęśliwić ich córkę. Virginia Madsen, która wcieliła się w rolę Suzette, mówi: „Suzette uważa, że jedynym sposobem na to, żeby zapewnić córce lepsze życie, jest wydanie jej za bogatego chłopca ― Henry'ego, który ponadto okazuje się bardzo miły. Myśli, że Valerie zasługuje na kogoś więcej niż biednego drwala i buntownika. To tylko pożądanie, które nie będzie trwać wiecznie. Zamordowanie jej starszej córki, Lucie, grozi ujawnieniem przerażających tajemnic, co sprawia, że Suzette jeszcze bardziej martwi się o swoje jedyne żyjące dziecko. Ponadto nie chce, żeby Valerie skończyła tak jak ona ― u boku męża-drwala, który w dodatku jest alkoholikiem i głupcem”. Billy Burke, obsadzony w roli Césaire'a, przyznaje, że jego postać „to facet, który lubi wypić, ale którego córka i tak go kocha i wybacza mu błędy. Być może pociąg do Petera ma jakiś związek z pustym schematem, według którego dziewczynom zwykle podobają się mężczyźni, którzy przypominają ich ojców. Césaire również jest drwalem, a zatem lubi Petera i uważa go za dobrą partię dla córki. To tylko część przepaści, która przez lata powstawała między nim a jego żoną, prawdopodobnie z powodu jego nałogu. Jednak Césaire nie widzi, że krzywdzi nie tylko innych, ale i samego siebie”. Najbliższym członkiem rodziny jest dla Valerie jej babcia. „Są silnie ze sobą związane” ― potwierdza Seyfried. „Ich relacje zawsze były lepsze niż relacje Valerie z rodzicami. Valerie bardzo inspiruje niezależność jej babci”. Babcia Reda grana przez Julie Christie w Dziewczynie w czerwonej pelerynie zdecydowanie odbiega od postaci babci przedstawianej w większości klasycznych opowieści. Hardwicke podkreśla ― „Jedną z pierwszych rzeczy, które powiedziałam reszcie ekipy, było to, że nasza babcia na pewno nie będzie pomarszczoną starą babą. Ma bardzo artystyczne usposobienie ― nosi dredy, mieszka na odludziu, głęboko w lesie, i owiana jest mgiełką tajemnicy. „Byliśmy zachwyceni, że Julie Christie zgodziła się zagrać tę rolę” ― mówi dalej. „Jest tak niesamowita i piękna, że aż zapierało mi dech w piersiach. A Julie ucieszyła się, że jej postać nie będzie zwyczajną, staroświecką babcią”. „Jest bezkompromisowa” ― mówi Christie o barwnym stylu życia jej postaci. „Jest artystką, zielarką i czymś w rodzaju uzdrowicielki. Jest bardzo mądra i rozumna, a dla Valerie jest kimś w rodzaju opiekunki, osobą, której dziewczyna może zawsze ufać i której może powierzać nawet najskrytsze tajemnice”. Gdy wilkołak daje się we znaki rodzinie Valerie, dziewczyna biegnie do domu babci, a mężczyźni z wioski, żądni zemsty, postanawiają wspólnie wytropić i zabić bestię. Chociaż ich polowanie przybiera tragiczny obrót, mężczyźni są z siebie dumni. Tymczasem miejscowy proboszcz Ojciec August, przekonany, że robi to, co najlepsze dla swoich parafian, wzywa do Daggerhorn słynnego łowcę wilkołaków, Ojca Solomona. Lukas Haas, który wciela się w postać ojca Augusta, mówi: „On jest pełen podziwu dla ojca Solomona. Wierzę, że ojciec August szczerze chce zrobić dobry uczynek, ale fakt, że wilk zabił ponownie, wykorzystał w pewnym sensie jako pretekst, żeby wezwać swojego idola. Podziw dla ojca Solomona uniemożliwił mu trzeźwą ocenę sytuacji. Jednak August wkrótce zaczyna zdawać sobie sprawę, kto może stanowić najpoważniejsze zagrożenie dla jego wioski”. Gary Oldman wcielił się w postać nadgorliwego ojca Solomona, którego opisuje następująco: „opętany człowiek. Ale nie uważam go za czarny charakter. Przeciwnie ― spojrzał w otchłań, a teraz jest całkowicie przekonany o słuszności swojej misji. On naprawdę wierzy, że jest mieczem Pana Boga... i zna się na modzie” ― ironizuje. „Pomyślałem, że to może być zabawna rola. Zaintrygowało mnie też, że ta postać powoduje jeszcze gorszy obrót spraw, chociaż i tak jest już nieciekawie. Dzięki opowieściom takim jak ta o Czerwonym Kapturku prawdopodobnie po raz pierwszy poznaliśmy, czym jest strach, gdy byliśmy dziećmi. Co czyha w tym lesie? Catherine Hardwicke pokazuje widzowi tę historię z innego punktu widzenia”. „Praca z Garym Oldmanem była dla mnie spełnieniem marzeń” ― mówi Hardwicke. „Ciągle mnie zadziwiał. Jest nie tylko odważnym aktorem. Jest też hojny, chętny do współpracy i szalenie zabawny. Wszyscy na planie pokochali Gary'ego i Julie”. Ojciec Solomon przybywa do wioski, gdy jej mieszkańcy zamierzają świętować zabicie wilka. To on uświadamia im, że nadal są w niebezpieczeństwie. Tłumaczy, że ich „trofeum” to zwykły wilk szary, a wilkołak nadal ma się dobrze. Następnie przedstawia im ponurą rzeczywistość: istota, która za dnia jest człowiekiem, żyje wśród nich. Tylko podczas pełni księżyca jeden z sąsiadów, któremu ufają, przybiera postać wilka. Co gorsza, nie jest to zwykły księżyc, lecz kosmiczne zjawisko, które zdarza się tylko raz na trzynaście lat, kiedy Mars i księżyc znajdują się w linii prostej — krwisty księżyc. Gdy czerwony księżyc pojawia się na nocnym niebie, nieśmiertelne ukąszenie wilkołaka zamienia ofiary w napastników i ludzi w wilkołaki. Przez następne trzy dni dusze mieszkańców wioski będą zagrożone. Kto się boi? Głównym przeciwnikiem w tej historii jest oczywiście wilk. W filmie Dziewczyna w czerwonej pelerynie w tę kluczową postać nie wcielił się żaden aktor. Została ona wygenerowana za pomocą magii grafiki komputerowej. Niemniej jednak, Killoran zauważa: „Filmy o wilkołakach często koncentrują się na przemianie, ale my specjalnie od tego odeszliśmy. Ta historia nie opowiada o przemianie wilka w człowieka, lecz o wilku, który jest także człowiekiem”. Odpowiedzialny za efekty wizualne Jeffrey A. Okun pracował z Hardwicke nad koncepcją wilkołaka, który miał być i zły, i sprytny. Okun zauważa: „Catherine postanowiła, że wilk ma być potężny i wrogi, ale też bardzo inteligentny. Wyzwanie, jakie nam rzuciła, polegało nie tyle na tym, aby wygenerować wiarygodne stworzenie, ale wiarygodną postać”. Mając to na uwadze, Okun i jego zespół pracowali w studio Rhythm and Hues nad wyrazem twarzy bestii, szczególnie nad głębokimi brązowymi oczami, które służyły Valerie za klucz do jej człowieczego alter-ego. Zachowując tajemnicę tożsamości wilkołaka, Okun także delikatnie wprowadzał do postaci bestii elementy każdej postaci. Wyjaśnia: „Sztuką było wyłowić z gry każdego aktora coś, co pozwalało określić jego charakterystyczną manierę i gestykulację”. Ważna była analiza, która miała umożliwić nadanie wilkowi jak najbardziej naturalnych cech fizycznych. Zespół pracujący nad efektami wizualnymi dokładnie zbadał ruchy nie tylko wilków, ale także hien, gepardów, panter, lwów i różnych ras psów. „Naszym celem było połączenie brutalnej siły psa z kocią zwinnością, tak, aby nie było wiadomo czy wilk jest mężczyzną czy kobietą” ― mówi Okun. Zespół pracujący nad efektami wraz z zespołem kaskaderskim, prowadzonym przez Andy'ego Chenga, zastosował przeróżne metody, aby zapewnić członkom obsady fizyczną obecność bestii, z którą mieli wchodzić w interakcje. Każda imitacja okrutnego wilka otrzymała nieco mniej okrutny przydomek. Okun wymienia: „Mieliśmy naturalnej wielkości bestię wyciętą ze styropianu o nazwie Duży, futrzaną głowę wilka o nazwie Puchaty oraz kartonową sylwetkę o nazwie Chudy”. Grafika komputerowa odegrała także kluczową rolę w realizacji niektórych nieożywionych elementów filmu. Plany wewnętrznych i zewnętrznych sekwencji, w tym cała wioska Daggerhorn, były budowane na terenie studia Kanada Motion Picture Park w Vancouver w stanie British Columbia. Producenci następnie wykroczyli poza granice studia, łącząc nowoczesne efekty wizualne z tradycyjnymi lustrami. Był jednak takie ujęcie, które nie wymagało poprawek: bajkowa scena nakręcona na pobliskiej górze. Kiedy Valerie zmierzała z Peterem w kierunku szczytu, czerwień jej rozwianej peleryny przepięknie kontrastowała z bielą śniegu. Producent wykonawczy Jim Rowe opowiada: „Podczas kręcenia tej sceny musieliśmy ograniczyć sprzęt do minimum, ponieważ, mimo że filmowaliśmy latem, na takiej wysokości pogoda może zmienić się bez ostrzeżenia i każdy musi być w stanie uciec w mgnieniu oka. Na szczęście obyło się bez komplikacji”. Na terenie studia autorka zdjęć Mandy Walker miała za zadanie opracować oświetlenie scen tak, aby możliwe było stworzenie całej gamy efektów: od słonecznych dni po księżycowe noce. Hardwicke komentuje: „Chodziło nie tylko o stworzenie światła dziennego we wnętrzu studia; mieliśmy również do czynienia z ogniem, śniegiem i różnymi innymi efektami, które musiały być idealnie skomponowane. Mandy bez przerwy zadziwiała mnie swoja pracą”. Hardwicke wdrożyła do Dziewczyny w czerwonej pelerynie swoje bogate doświadczenie w projektowaniu. Żeby udoskonalić ogólną atmosferę i estetykę filmu, ściśle współpracowała ze scenografem Tomem Sandersem oraz projektantką kostiumów Cindy Evans. „Catherine jest wzrokowcem” ― zauważa Killoran. „Kiedy spotkaliśmy się z nią po raz pierwszy, pokazała nam niesamowitą prezentację, za pomocą której zobrazowała nam, jak widzi ten film. Chciała wprowadzić bardzo fajny, lekki klimat do swego rodzaju gotyckiego świata. Wiele z tego, co znalazło się w filmie, było elementem tej pierwszej prezentacji”. Mimo że sceneria wyraźnie nie jest współczesna, twórcy filmu nie chcieli określać konkretnego czasu i miejsca akcji. „Chcieliśmy ją zamknąć w naszym małym, baśniowym świecie, stworzonym na wzór początkowych wersji opowieści” ― mówi Hardwicke. Rustykalna miejscowość Daggerhorn posiada pewne charakterystyczne cechy wskazujące na niebezpieczeństwo, w jakim żyją jej mieszkańcy. Wiele budynków wzniesionych jest na palach, „ponieważ ci ludzie boją się wilka, a dzięki temu mogą wciągnąć drabinę i zablokować nią drzwi, żeby utrudnić wilkowi dostęp” ― wyjaśnia reżyserka. Inną wizualną wskazówką są ciernie, które znajdują się na ścianach i dachach budynków oraz na drzewach rosnących na terenie wioski i okolic. Tom Sanders wyjaśnia: „Chodziło o to, żeby cała wioska była jak krzew dzikiej róży, w którym przysłowiowe króliki szukają schronienia przed wilkami. Dlatego na każdym kroku widać ciernie. A w środku krzewu dzikiej róży jest dom babci”. Hardwicke wspomina: „Pierwotnie planowaliśmy, że dom babci będzie tylko malutkim, stylowym domkiem na drzewie, ale Tom zrealizował swój własny zamysł. Wkomponował dom w olbrzymie drzewa w taki sposób, by na pierwszy rzut oka nie było widać, gdzie kończą się drzewa i zaczyna dom. Są też różne warstwy i poziomy, które wyglądają bardzo intrygująco. Zintegrowany z naturą domek doskonale odzwierciedla osobowość babci”. Żeby dodać wiosce prostoty, wszystkie meble w domach zostały skonstruowane od podstaw. Dekorator Shane Vieau mówi: „Myśleliśmy, że znajdziemy wszystko, co potrzebne, ale gdy zaczęliśmy szukać, okazało się, że wszystko musi mieć precyzyjny kształt i rozmiar. Ponieważ mieliśmy własne bielone drewno, zaczęliśmy budować meble i tak się to zaczęło. Kilka osób z naszego zespołu to eksperci od stolarki, więc była to dla nich sama radość”. Na planie użyto różnokolorowych tkanin, które trochę ożywiły stonowane barwy drewna, kamienia i metalu. Jednakże tylko jeden element planu ma kolor czerwony. Jest to charakterystyczna peleryna Valerie, od której pochodzi nazwa Czerwony Kapturek i nawiązujący do niej tytuł Dziewczyna w czerwonej pelerynie. We wczesnej fazie przedprodukcji Hardwicke konsultowała się z ilustratorem Kitem Stolenem w sprawie wstępnej koncepcji znamiennej peleryny. Następnie reżyserka rozpoczęła współpracę z projektantką kostiumów Cindy Evans. „Cindy i ja współpracowałyśmy przy filmach Królowie Dogtown i Trzynastka, i cieszę się, że znów miałam okazję z nią pracować. Ma świetny gust i naprawdę troszczy się o każdy szczegół, dzięki czemu strój zawsze pasuje do postaci. Cindy rozpoczęła pracę nad projektem peleryny od analizy stylów i tkanin z całego świata”. Właściwie to istnieją dwa wcielenia czerwonej peleryny: jedna, wykorzystana w bajkowej scenie, ma ponad sześć metrów długości i jest wykonana w całości z aksamitu, a druga używana jest w pozostałych scenach. Evans dodaje: „Długo robiliśmy przegląd tkanin. Rozważaliśmy nawet utkanie własnego materiału, aż trafiłam na gęsto utkany jedwab o dwóch odcieniach, znany jako surowy jedwab, który był idealny. Miałam też kaprys, żeby obszyć około dwudziestopięciocentymetrowy brzeg płaszcza jedwabną tkaniną o żywym odcieniu, a na tym obszyciu dołożyłam ręcznie haftowany wzór w sześciu różnych odcieniach czerwieni. Wszystko pięknie wyszło”. „Była piękna” ― potwierdza Amanda Seyfried. „Nosząc tę pelerynę, czułam się jak księżniczka z bajki”. Do kostiumów dwóch zalotników Evans wykorzystała zasadę kontrastu: „Styl Petera wynika z konieczności, a styl Henry'ego ― z bogactwa. Chcieliśmy, żeby Peter miał surowy wygląd. Jako biedny drwal, Peter robiłby swoje ubrania, zszywając kawałki skóry ze skrawkami materiału. Henry był jego przeciwieństwem. Pochodził z zamożnej rodziny, więc miał pieniądze na lepiej skrojoną odzież”. Evans i Hardwicke zarezerwowały najbardziej ekstrawagancki kostium dla ojca Solomona. Jego szata w kolorze intensywnej purpury „jest symbolem jego wpływów i bogactwa” ― mówi Evans. „Setki lat temu do produkcji purpury używano tylko najdroższych barwników. To był kolor arystokracji i użyłyśmy go, żeby podkreślić jego dostojeństwo”. Evans i jej zespół odpowiadali również za kostiumy reszty aktorów, a także za wiele różnych dodatków. Kostiumy zostały wykonane z naturalnych tkanin, przede wszystkim z surowego jedwabiu, którego każda część musiała być oddzielnie barwiona, a następnie stylizowana. Wśród mieszkańców wioski widzowie mogą rozpoznać kilka kostiumów znanych bajkowych postaci, w tym postacie przypominające trzy świnki, które mają swoje własne problemy z dużym, złym wilkiem. Hardwicke podsumowuje: „Myślę, że powodem, dla którego bajki takie jak ta o Czerwonym Kapturku przetrwały do dziś, jest to, że pozwalają nam odkryć i zrozumieć nasze słabości, nawet wówczas, gdy jesteśmy dziećmi. Ukazują zawiść, strach, a nawet śmierć i pozwalają nam analizować te zjawiska w bardzo szczegółowy sposób”. Stara opowieść. Nowa krew. Dla współczesnego widza tytuł Dziewczyna w czerwonej pelerynie kojarzy się z Czerwonym Kapturkiem ― bajkowym obrazem niewinnej dziewczynki w czerwonej pelerynce, zmierzającej w kierunku domu babci. Jednak w rzeczywistości historia Czerwonego Kapturka była ostrzeżeniem przed niebezpieczeństwem i oszustwami, mającym wystraszyć wrażliwe, młode umysły. Reżyserka Catherine Hardwicke zauważa, że to właśnie ponura strona tej historii doskonale nadaje się na thriller fantasy. „Większość z nas wychowała się na ocenzurowanej wersji Czerwonego Kapturka, ale oryginalna bajka zawiera także elementy grozy, które sprawiają, że jest znacznie bardziej intrygująca. Pomysł, że dziewczyna samotnie idzie przez las i podchodzi do niej wilk, który zaczyna mówić, sam w sobie jest niezwykle tajemniczy i pobudza wyobraźnię na wielu poziomach. Dziecko odbiera tę historię na swój sposób, ale jako nastolatek lub dorosły interpretuje ją już zupełnie inaczej”. Producentka Jennifer Davisson Killoran mówi: „To wyjątkowa historia, i choć może słyszeliśmy jej różne wersje, są w niej elementy uniwersalne: czerwona peleryna, wilk, kłamstwo, strach. To takie proste, a zarazem tak przerażające. Byliśmy podekscytowani pomysłem dostosowania tej wiekowej opowieści do współczesnego odbiorcy”. Ukrytym przesłaniem bajki o Czerwonym Kapturku jest przestroga: nie rozmawiać z nieznajomymi. Ale co, jeśli wilk okazuje się kimś, kogo znasz, komu ufasz... kogo kochasz? Killoran zauważa: „Ta historia kręci się wokół jednej z ludzkich obaw ― że bliska osoba nie jest w rzeczywistości, tym, kim się wydaje. Dla mnie wielki, zły wilk symbolizuje niepokój związany z tym, że człowiek nie wie, z kim naprawdę ma do czynienia.” W odróżnieniu od klasycznej bajki, w filmie drapieżnik jest wilkołakiem ukrywającym się pod postacią człowieka do momentu, w którym pełnia księżyca nie odsłania jego prawdziwej natury. W oparciu o to założenie scenarzysta David Leslie Johnson sprytnie obmyślił zagadkowe morderstwo. Każdy staje się potencjalnym podejrzanym, a całą społeczność przepełniają strach i panika. Killoran potwierdza: „Praktycznie w przypadku każdej postaci nadchodzi moment, w którym przestajesz jej ufać. Bardzo szczegółowo zaplanowaliśmy to tak, aby każdy mógł być wilkiem”. „Myślę, że David wykonał wspaniałą pracę”, mówi Hardwicke. „Zagłębił się w genezę legendy, aby wydobyć jej istotę. Potem dodał do tej mieszanki własną bujną wyobraźnię i bardzo wzbogacił całą historię”. Johnson mówi: „Przeanalizowałem szczegółowo, w jaki sposób zmieniała się fabuła opowieści, gdy była ona przekazywana kolejnym pokoleniom, w zależności od czasu i miejsca. Na długo zanim została zebrana w przyjemną, lekką całość i przedstawiona jako bajka, składała się z kilku obrazowych szczegółów, pełnej niepokoju treści i niezbyt miłego zakończenia. Spodobał mi się pomysł rozwinięcia tych początków w celu stworzenia większego zagrożenia, niepewności i atmosfery przygody.” Jest też wątek miłosny. Główna bohaterka, Valerie, jest rozdarta pomiędzy uczuciem do dwóch przystojnych zalotników: Petera, którego całym sercem kochała od dzieciństwa, i Henry'ego ― mężczyzny, którego jej rodzice wybrali dla niej na męża. Niepewność związana z tożsamością wilkołaka sprawia, że wybór Valerie to już nie tylko kwestia uczuć, ale życia i śmierci. Dalsze komplikacje pojawiają się, gdy spotyka wilka. Jest wstrząśnięta, bowiem czuje, że istnieje między nimi wyjątkowa, bardzo intymna więź. Amanda Seyfried wcieliła się w postać Valerie, której charakterystyczna czerwona peleryna nadaje tytuł historii. „Miłosny trójkąt sprawia, że akcja jest bardziej interesująca, ponieważ Valerie nie wie, komu zaufać” ― mówi aktorka. „Kocha Petera, ale nagle zauważa pewne niuanse związane z jego osobą, które sprawiają, że zaczyna się zastanawiać. Czy miłością jej życia może być wilkołak? W międzyczasie zbliża się do Henry’ego. Widzi, że jest dobrym człowiekiem, ale co do niego też ma wątpliwości. Musi dowiedzieć się, czy to, czego chce, jest również tym, czego potrzebuje”. Połączenie młodzieńczej miłości, zagadki i prastarej legendy natychmiast przekonało Hardwicke, która wspomina: „Kiedy przeczytałam scenariusz, byłam bardzo podekscytowana, ponieważ akcja toczy się w zaczarowanym świecie, który jednocześnie ma ciemne oblicze. To był thriller pełen nieoczekiwanych zwrotów i zarazem fascynująca historia miłości, która także mnie kilkakrotnie zaskoczyła. Byłam naprawdę pochłonięta, w miarę jak napięcie rosło, a na jaw wychodziło coraz więcej nierozwikłanych sekretów i kłamstw”. Dla producentów wybór Catherine Hardwicke na reżyserkę Dziewczyny w czerwonej pelerynie był prosty. Killoran potwierdza: „Catherine wykazała się rzadko spotykaną umiejętnością poruszania serc młodych widzów. Jest to widoczne we wszystkich jej filmach, które nigdy nie są protekcjonalne albo stereotypowe. W sposobie, w jaki pokazuje, jak młodzież się komunikuje, jak myśli i jak postrzega świat, jest coś niesamowicie szczerego”. Mimo to możliwość współpracy z Hardwicke przyciągała różne pokolenia, co pokazuje skład obsady ― od wschodzących talentów po doświadczonych weteranów ekranu. Zdobywczyni Oscara Julie Christie mówi: „Catherine była dla mnie objawieniem. Ma fantastyczną młodzieńczą witalność i jest pełna radości, ale jednocześnie ze skupieniem i wprawą wykonuje swoja pracę. Współpraca z nią była dla mnie bardzo pozytywnym doświadczeniem”. „Po obejrzeniu jej filmów pomyślałem sobie, że praca z Catherine byłaby intrygująca” ― twierdzi Gary Oldman. „To była jedna z rzeczy, które zainteresowały mnie w tym przedsięwzięciu. A kiedy ją poznałem, pokochałem jej pasję”. Billy Burke, jedyny członek obsady, który pracował już z Hardwicke na planie sagi Zmierzch, komentuje: „Catherine zajmuje bardzo dużo miejsca w moim sercu. Nigdy nie spotkałem nikogo z takim poziomem energii. To jest zaraźliwe. Wie, w jaki sposób wzbudzić we wszystkich na planie wspólne poczucie misji”. Seyfried zgadza się:. „Każdy aktor chce pracować z reżyserem, który wniesie na plan dużo entuzjazmu i emocji. Catherine po prostu kocha robić filmy i ma mnóstwo wyobraźni. Podczas przedprodukcji pokazała mi rysunki, zdjęcia i filmy, które zebrała, a które naprawdę pomogły mi zrozumieć różne aspekty mojej postaci. Ona naprawdę jest najbardziej kreatywnym reżyserem, z jakim kiedykolwiek pracowałam”. Odkryj 10 najlepszych pomysłów i inspiracji w tematyce Dziewczyna w czerwonej pelerynie na Pintereście. Zainspiruj się i wypróbuj nowe pomysły. Zapisano z color-harmony.livejournal.comTytuł: Red Riding HoodReżyseria: Catherine HardwickeScenariusz: David JohnsonZdjęcia: Mandy WalkerObsada: Gary Oldman, Amanda Seyfried, Julie Christie, Lukas Haas, Virginia MadsenKraj produkcji: USARok produkcji: 2010Data premiery: 21 marca 2011Dystrybutor: Warner Akcja filmu rozgrywa się w średniowiecznej wiosce. Valerie jest młodą i piękną kobietą, która musi wybierać między miłością do jednego mężczyzny (Peter) a powinnością wobec drugiego (Henry). Kiedy postanawia uciec z Peterem przed zaplanowanym (przez rodziców) małżeństwem z Henrym, w lesie otaczającym wioskę zostaje zamordowana starsza siostra Valerie. Wtedy do wioski przybywa sławny łowca wilkołaków Ojciec Solomon (Gary Oldman), a Valerie zaczyna podejrzewać, że potworem może być ktoś, kogo kocha.
Serial Dziewczyna w czerwonej chuście zawsze, gdy jest emitowany w telewizji można obejrzeć na żywo, na dowolnym urządzeniu na platformie streamingowej WP Pilot. Oglądaj ulubione programy, filmy i seriale na WP Pilot, kiedy chcesz i gdzie chcesz. Telewizja online – bez umów i dekoderów, dostępna na telewizorach i smartfonach.1 nominacja zobacz więcej Valerie (Amanda Seyfried) to piękna młoda kobieta "rozdarta" między dwoma mężczyznami. Dziewczyna jest zakochana w Peterze (Shiloh Fernandez), ale jej rodzice chcą by poślubiła bogatego Henry'ego (Max Irons). Nie chcąc rozstania Valerie i Peter planują razem uciec. Dowiadują się, że starsza siostra Valerie została zabita przez wilkołaka, który grasuje w ciemności lasu nieopodal wioski. Przez lata, ludzie utrzymywali rozejm z bestią, oferując stworzeniu miesięczne ofiary ze zwierząt. Jednak gdy wilk nie uszanował ludzkiego życia, głodni zemsty ludzie, wezwali do pomocy słynnego łowcę wilkołaków, Ojca Salomona (Gary Oldman), aby pomógł im zabić wilka. Ale nieoczekiwanie Salomon ostrzega, że wilk, który zabija mieszkańców, w dzień przybiera ludzką postać i może być każdym z nich. ferhin2 Gatunek Dramat, Horror, Fantasy Słowa kluczowe sen, krew, morderstwo, przemoc zobacz więcej Premiera 2011-06-24 (kino), 2011-03-07 (świat), 2011-10-21 (dvd) Wytwórnia Warner Bros. PicturesAppian WayRandom Films Kraj produkcji USA Inne tytuły The Girl with the Red Riding Hood (USA) (tytuł roboczy) Wiek od 15 lat Czas trwania 100 minut Budżet 42 000 000 USD Nie mamy jeszcze recenzji do tego filmu, bądź pierwszy i napisz recenzję. Nie mamy jeszcze recenzji użytkowników do tego filmu, bądź pierwszy i napisz recenzję. Ciekawostka Film był dostarczany do kin pod fałszywym tytułem „Fangs of Affection”. zobacz więcej Pressbook Możliwe spoilery Stara opowieść. Nowa krew. — Dla współczesnego widza tytuł Dziewczyna w czerwonej pelerynie kojarzy się zCzerwonym Kapturkiem ― bajkowym obrazem niewinnej dziewczynki w czerwonej pelerynce, zmierzającej w kierunku domu babci. Jednak w rzeczywistości historia Czerwonego Kapturka była ostrzeżeniem przedniebezpieczeństwem i oszustwami, mającym wystraszyć wrażliwe, młode umysły. Reżyserka ... zobacz więcej Ta strona powstała dzięki ludziom takim jak Ty. Każdy zarejestrowany użytkownik ma możliwość uzupełniania informacji o filmie. Poniżej przedstawiamy listę autorów dla tego filmu:
Odpowiedzi alewon odpowiedział(a) o 18:07 blocked odpowiedział(a) o 19:53 [LINK]W filmie "Dziewczyna w czerwonej pelerynie" Amanda Seyfried gra Valerie, piękną młodą kobietę rozdartą między uczuciem do jednego mężczyzny a powinnością wobec drugiego. Jest zakochana w ponurym wyrzutku Peterze (Shiloh Fernandez), lecz rodzice zaaranżowali jej małżeństwo z zamożnym Henrym (Max Irons). Nie chcąc zgodzić się na rozłąkę, Valerie i Peter planują wspólną ucieczkę. Dowiadują się jednak, że starsza siostra Valerie została zabita przez wilkołaka grasującego w mrocznym lesie otaczającym wioskę. Od wielu lat między ludźmi a bestią panował niepewny rozejm: mieszkańcy co miesiąc składali potworowi w ofierze zwierzęta. Jednak pod wpływem krwistoczerwonego księżyca wilkołak łamie zasady i odbiera życie istocie ludzkiej. Żądni zemsty mieszkańcy wzywają znanego łowcę wilkołaków, Ojca Solomona (Gary Oldman), na pomoc w zabiciu bestii. Kajakus odpowiedział(a) o 17:52 zobacz na - [LINK] Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub
Filmy na podstawie baśni. Filmowcy bardzo chętnie wspomagają się klasycznymi historiami. Ekranizacje baśni mogą być animacjami ("Mała syrenka", "Kopciuszek"), jak i filmami aktorskimi ("Czarownica", "Królewna Śnieżka i Łowca". Niektóre filmy na podstawie baśni są przeznaczone dla zdecydowanie starszych widzów, niż początkowi.
